Galician

Tronos de soán, pouca auga e, se cadra, pouco pan

Un día de abril e outro de maio, se son de tempo axeitado, valen os dous tanto coma os bois e o carro

Un sábado a chover é coma un borracho a beber

Vai a nebra para o Cebreiro, colle a capa e o sombreiro; van as nebras para o Carballal, colle o mallo e vai mallar

Vaia frebeiro cos seus vinteoito, se tuvera máis catro non deixaba can nin ghato nin corghas ó carneiro nin orellas ó preghoneiro

Vaite febreiriño corto, cos teus días vinteoito, si tuveras namás catro, non deixarías can nin gato, nin orellas ó pegoreiro

Vaite febreiriño corto, vaite cos teus vinteoito, que se duraras máis catro non quedaba can nin gato, nin ripias ó palleiro nin ovellas ó pegoreiro

Vaite febreiriño, vaite cos teus días vinteoito, que se duraras máis catro, non quedaba can nin gato

Vaite febreiro cos teus vinteoito, que se duras/tes máis catro non queda can nin ghato. Deixa que aí vén meu irmán marso, que che ha de faser andar co pelexo debaixo do braso

Vaites frebeiro cos teus vinteoito, que se non fora marzo que che saca catro non deixabas can nin ghato

Val máis o que o nordés deixa, que o que o vendaval cria

Val máis torbón de abril, que os bois e o carro e aquel que vai nil

Vale máis nubrado de agosto que sol de setembro

Valen máis as augas de abril có carro do rei David

Ven aí o verao do san Martiño, que dura mientras o can avanta o porteliño

Veña o ano conforme for, no setiembre veña a calor

Veñan augas mil e non falten as de abril

Veñen cordeiros, vén a neve; veña o demo que os leve

Vente febreiriño corto cos teus vinteoito, que se tes máis catro, non para can nin ghato

Vento antes de chuvia, déixate ir que non hai dúbida; chuvia antes de vento, métete dentro