ParemioRomParemiologia romànica: refranys meteorològics i territori
Par San Bas-cian e' trema la coda a e' can
Por febrero, busca le [sic] sombra el perro y el cochino el aguadero
Prin da l’an, frêt di cjan
Quan ets brums ban t'at Labedà, [/] Dat éres abàrcos at câ
Quan lo tsin dzarate la terra marque lo bë ten
Sem pulgas no mês de Julho o cão, vento norte e muito frio, é sinal de pouco pão
Si gritan os perros[,] agua a calderos
Si o perro canta[,] llueve a manta
Sol madrugueiro, métese o can no palleiro
Tresta cla fabrarôla ch'la n' manda e' can a l' ôra
Vaia frebeiro cos seus vinteoito, se tuvera máis catro non deixaba can nin ghato nin corghas ó carneiro nin orellas ó preghoneiro
Vaite febreiriño corto, cos teus días vinteoito, si tuveras namás catro, non deixarías can nin gato, nin orellas ó pegoreiro
Vaite febreiriño corto, vaite cos teus vinteoito, que se duraras máis catro non quedaba can nin gato, nin ripias ó palleiro nin ovellas ó pegoreiro
Vaite febreiriño, vaite cos teus días vinteoito, que se duraras máis catro, non quedaba can nin gato
Vaite febreiro cos teus vinteoito, que se duras/tes máis catro non queda can nin ghato. Deixa que aí vén meu irmán marso, que che ha de faser andar co pelexo debaixo do braso
Vaites frebeiro cos teus vinteoito, que se non fora marzo que che saca catro non deixabas can nin ghato
Ven aí o verao do san Martiño, que dura mientras o can avanta o porteliño
Vente febreiriño corto cos teus vinteoito, que se tes máis catro, non para can nin ghato