ParemioRomParemiologia romànica: refranys meteorològics i territori
Disse febbraio a marzo [/] –m'imprestarisci un dì?- [/] Rispose marzo –un cacchiu! [/] ti voglio vedé morì-
Dixo la vieya a Febreru: "Ay, Febrerín, Febrerín, per muy malu que seas yes muy piquiñín". Y diz Febreru: "Ay, vieya, vieya, con ventiochu días que tengo y cuatro que me presta mió amigu Marzo, tengo facete retorcer bien el rabu"
Dixo o pastor a marzo: Mal trataches o meu gando; alá irás onde non volvas máis. E marzo respondeulle: Con tres días que me quedan e tres que me empreste meu irmán abril poreiche as túas ovellas a parir
Díxolle o pastor a marzo: «Marzo marcelo[,] ya non che teño medo». Díxolle marzo ó pastor: «Con dous días que me faltan i outros dous que me preste o meu hermano abril aún che hen facer cagar e xemir»
El pastor díxole a febreiro cuando le faltaban cuatro días: febreiro, febreirudo, chántame narices nel culo. Y febreiro contestou: cálate, meu pastor, que catro que me faltan e tres que me vai prestar meu hirmau, marzo, vas andar cas chocas o hombro e as pelexas arrastro
Febreiriño, con súas frelas, hache de matar a ovellas (sic), e con dous días máis que lle preste o seu amigo marzo marzán, hace matar pastor e can
Març al à comprade la pelice di fevrâr par tre dîs
Març marçot, no m'has pogut matar cap ovella ni cap anyellot; [y marzo respondió:] Calla, que amb dos que me'n queden i dos que en manllevaré a l'abril, encara te'n mataré més de mil
Marze e ccatamarze e tutte li ppècure vanne allu jazze e éje jabbéte marze; arrespónne marze, abbrile mije curtése, damme mbriste cinche jurne de lu tue mése quanne fazzi murì li ppècure all'abbruzzése (ca éja dé vuste all'abbruzzése)
Marzo (al pastor): / "Oh, pastor apastorado, / ¿on (aún) te quedas alabando? / Con dos días que me quedan / y dos que me deja mi compadre Abril, / te he de hacer andar / con los cencerros a cuestas / y los pellejos al cuadril" / Y el pastor guardó un cordero debajo de la capa y el frío le cortó el rabo, y cuando lo soltó, le decía el pastor: / "Rebrinca, rabón, / por las peñas de Aragón, / que los de tu tiempo (edad) / llevados de Marzo / del diablo son"
Marzo marcián, cabeza de can, si yo tuviera los tres díes más que tú tienes no dexaría ni cabra nel puertu, ni oveya nel prao que no los hiciera bajar al poblao
Marzo traidor, con cinco días que te falten a tí [sic] y cinco que te preste'l tu 'rmanu[,] faisme llevar los collares ena mano
Marzu marciegu, focicu de perru, ya no te tengo mieu; eso decía una anciana que tenía cabras; y contestó Marzo: Con dos díes que me queden y otros dos que me preste Abril, to les tues cabres y oveyes van a morir
Marzu, marzuelu, tú te vas y yo me quedo. Con siete días que me preste mi primo abril, voy a date piel con que te cubrir
Oh Marzo Marzo, por mucho qu'espernexes ya non te tengo mieu; dice el campesino. Y contesta el mes: Con cinco días que me falten y cinco que me dexe'l mi hermanu Abril, tovía te cuelgo los pelleyos de la panera y te pongo'l sacu al recostín
Se piôv int i dè impresté, pianta di fasúl e de' furmintòn t' a n'avré
Tré i n'é, et tré n'emprunteri avò o moè compàre Avri; et i teu coution te fari mouri
Trenta y un que traigo yo, y tres que me presta'l mió 'rmanu Abril, tengo facete tartir
Trois jours du vieux, trois jours de la vieille pour faire crever les chèvres
Vaites frebeiro cos teus vinteoito, que se non fora marzo que che saca catro non deixabas can nin ghato