gallec

Cuando marzo vai mediar / debe o inverno acabar

Cuando na marina neva, ¿qué feirá na serra?

De riba de todo, de baixo de nada, líbrenos Dios de cabrafanada

Desde os Santos a Ascensión / non te quites o mantón

Despois da Nosa Señora, vai o vran fora

Despois da Peregrina o inverno vénse encima / vén o inverno axiña

Día de marzo, entra rindo e sai chorando

Día de san Xosé, primeira anduriña se ve

Dia de Santa Inés, chuvia unha soila ves

Días e mañás de xiadas, sol tépedo e noites craras

Dica san Martiño pan e viño e de san Martiño pa diante fame e frío

Dios nos aparte do polvo de maio e da lama de aghosto

Dixo o pastor a marzo: Mal trataches o meu gando; alá irás onde non volvas máis. E marzo respondeulle: Con tres días que me quedan e tres que me empreste meu irmán abril poreiche as túas ovellas a parir

Dixo o tolo: se queres auga[,] pídella ó aire frío de abaixo

Díxolle o pastor a marzo: «Marzo marcelo[,] ya non che teño medo». Díxolle marzo ó pastor: «Con dous días que me faltan i outros dous que me preste o meu hermano abril aún che hen facer cagar e xemir»

Do lodo de agosto e do polvo de abril, Dios nos libre dil

Do norte chove, as pedras move

Dura máis a mala veciña que a neve marcelina

E xa veredes como, onde non xiou no primeiro mes, pode, contra os ditos, chover tres

Eí vén xaneiro co seu xiadeiro