ParemioRomParemiologia romànica: refranys meteorològics i territori
Se il tass si soregle cheste setemane, par doi môs si torne a sapulì te tane
Se il timp ’l è biel, i sants lu stuargin; se ’l è brut, lu drecin
Se il tramontàn al sofle di buride, al gambie timp, la ploie e je finide
Se in chest mês fumin lis monts dispès, segno d’un trist unviêr
Se in chiste gnot e je une biele serenade, triste e lungje la vernade
Se in mai al tampieste, nuje nus reste
Se l'Ambrusèit al à il cjapiel [/] 'e ven ploe sigure
Se l’ajar nol lasse gilugnà, parecjnsi ch’al tache a neveâ
Se l’è ars a vinars sant, l’è ars dut l’an. Se al plûf vinars sant, al plûf l’an dut cuant
Se l’è stât dolç l’unviêr, se va frescje l’estât, no sta sperà che lui ti colmi il granar
Se la cisile e svole alte, e puarte saren; se svole basse, ploie e tampieste
Se la gnot dai cuarante martars al glaçe, s’integnarà il frêt ancjmò par curante dîs
Se la lune gnove si viodile ben nete tal cîl, doman 'l è saren
Se la mont Mariane e à il cjapièl, o ch'al plûf o ch’al vèn biel
Se la nêf di sant’Andrèe a dure cent dîs, a sçjafoe il gran
Se la Nunziade dà gran ploie, anade ruvinade
Se la prime setemane d’Avènt e je criure, a lunc e dure
Se la Sense e mole une ploiade[,] dute la stagjòn e va fûr strade
Se lis fuêis a còlin a pît dai arbui, l’anade daûr sarà buine
Se lis ranis e cjantin la sere, biel timp si spere